(دو دقیقه دیگه اونجام)

اصن بدبختی کل دنیا توی همین دروغ خلاصه شده.

وضعیت زندگی آدما چهار دسته داره

۱ : اونایی که تلاش میکنن ولی کسی کمکشون نمیکنه

۲ : اونایی که تلاش نمیکنن و کسی کمکشون میکنه

۳ : اونایی که هم تلاش میکنن هم کسی کمکشون میکنه

۴: اونایی که نه تلاش میکنن نه کسی کمکشون میکنه.

روزمرگی من اینجوری خلاصه شده که

صبح با حالت پنیک میپرم از خواب بیدار میشم

تا شب استرس دارم

بعد شب میشه انقدر دپرس میشم خوابم میبره.

قبلن حرف زیاد داشتم برای گفتن

الان همه میخوان حرف بزنن

دیگه حتی وقت فکر کردن ندارم

فقط انجام میدم

نمیدونم چیکار میکنم مثل اون پلاستیکه توی اهنگ کیتی پری

از شدت احساسات مسخره هرلحظه در حالت جون کندن.

زندگی رو لجن گرفته یا لجن زندگی رو گرفته مساله این است.

سطح فرهنگ و شعور مردم یک کشور نوع حکومت رو معلوم میکنه

پس توقع بی جا نداشته باشید.

* هر کاری کنی یه آدم توی یه متر جا نمیشه.

همینطور که توجه میکردم دیدم بدبختی یه جوری همگانی شده

طوری که مثلن از بدبختی مریض بشی بری درمانگاه و یه دکتر بدبخت تر از خودت برات کلی بدبختی تجویز کنه و پرستارش بدبختی ها رو با سرنگ فرو کنه تو باسنت

و با همون حالت خماری از بدبختی که داری پیاده از درمانگاه بیای و توی خیابون بلخره بدبختی از رگ های باسنت عبور کنه برسه به مغزت و به خودت بیای و بفهمی چه بدبختی و این شدت بدبخت بودن حالت رو خوب کنه و دوباره به این فکر کنی که بدبختی یه جور همگانی شده.

صبح که بلند میشی هوا طوری شده انگار تابستونه میری بیرون رکب میخوری میبینی زمستونه

منم دقیقن همینجوری ظاهرم با باطنم فرق داره.

بعضی وقتا یه چیزای با ارزشی رو بدست میاری که به دردت نمیخوره

چون محدودی

حس زندانی بودن توی دنیای بزرگ خیلی سخته

اینکه هیچوقت چیزی که هستی رو نمیتونی تغییر بدی

حقیقت تلخه و تغییر غیرممکن

حقیقت همیشه ادم رو شکست میده .